Week 45

Tis Wowvember en dat moet je proeven. Gezond gezond kan je krijgen en dan nog mooi en lekker ook.

Voor €9,- zo langs het huigje….

Zit je ff krap en moet je toch eten? Geen probleem, kom gewoon, we hebben op je gerekend en er is al voor je betaald.

Voorgerecht: knoflook-paprikasoep

Hoofdgerecht: lauwwarme spruitjessalade (“ja, zo lust ik het ook”) met knoflook-aardappelpuree

Nagerecht: kanniewachte-appeltaart

Te diep in de snijplank gekeken.

Leuk Noord Hollands dorp. Welstandsfamilie, horeca-opleiding en uiteindelijk tussen de sommeliers-top van Nederland. Dan ben je heel goed met wijn en weet je als geen ander welke wijn bij welk gerecht lekker is. Daar kun je dus prijzen mee winnen als je een specialist bent.

In die kring verkeerde Robert (27), niet zijn echte naam, een tijdje. Totdat hij zich verloor in de schaduwzijden van donkere hoeken achter in de keuken, waar de kleur snijplank niet meer uitmaakte voor het energiemiddel dat daarop in lijntjes lag om hard aan te ruiken. Lange dagen, doorgaan, korte nachten, doorgaan, oppeppen, oppeppen. Robert stond op grote hoogte en kon dus door de verkeerde verleiding en een nare verslaving hard vallen. Geen bord voor zijn kop, maar een muur om hem heen, waardoor anderen hem ook niet vingen. Als je een hele tijd valt, dan is de landing harder.

Problemen met relaties, geld, huisvesting, gezondheid. Maar als je door kan met je werk en er altijd wel een lijntje te halen valt, dan is de landing van de val nog niet gekomen.

De grootste klap kwam toen Robert, inmiddels wel naar een kliniek toe gekletst, brieven begon te krijgen. “Ik wilde wel geholpen worden, maar nog niet echt loslaten de manier waarop ik leefde”  Tot die brief van een van zijn beste vrienden de landing inzette. Zonder landingsgestel brak Kevin toen. Hij kreeg woorden van verdriet te lezen, van iemand missen die naast je leeft, maar zichzelf niet meer is. Hoe Robert hem bedrogen had en ga maar door met voorstellen hoe je iemand pijn kan doen, die anders toch eigenlijk niet meer met je om wil gaan.

Als veel vaker komen vrijwilligers bij hotspot hutspot van ver. Robert dus ook, zo blijkt uit bovenstaande. Via een organisatie die Robert opving toen hij de kliniek uitkwam, kwam Robert als vrijwilliger bij hotspot hutspot terecht. Een Noord Hollandse jongen die eindelijk weer aan pure gezonde producten kon gaan ruiken.

The only way is up, is je richting als je vanuit het dal komt.

Bij hotspot hutspot kreeg zijn rode kuif weer glans en kwam er uiteindelijk een hipsterbaard bij. Begonnen als vrijwilliger met een theedoek, een snijplank en een mes, merkte iedereen wel, dat Robert meer betrokkenheid in zich had, dan alleen het uitvoeren van instructies als hulpkok. Leidinggeven was een hele tijd nog spannend, maar voorzichtig pakte hij af en toe een dienst op als chef in de keuken. Weer een paar tredes hoger op zijn eigen welzijnsladder.

Voor nieuwe vrijwilligers was hij snel een van de hotspot-gezichten met hutspot-dna. Vanuit een safe-house ging hij op een een gegeven moment op zichzelf wonen, had hij een dusdanig niveau bereikt dat de uitkeringsverstrekker het knakenkraantje dicht ging draaien en moest hij aan de slag, betaald aan de slag.

En dat is hij nu. Kijk hem shinen in een stoer hipster-restaurant waar hotspot hutspot goede banden mee heeft: Jack Bean. In korte tijd werd hij daar one-of-the-crew in dit fijne veganistische restaurant op de Weena. Van harte aanbevolen en kijk dan ook eens schuin de keuken in voor die andere hotspot-toppers die hier naartoe zijn doorgestroomd. HH trots dat ons concept werkt, Robert verschijnt steeds op/in (social) media als succesverhaal met een brede grijns en veel uitingen van geluk. Dit verhaal is nog niet af, want we hopen nu dat ‘up’ nog niet helemaal bereikt is en Robert nog veel meer mooie momenten tegemoet gaat in zijn carrière. En als hij zo doorgaat zit dat er dik in, dan wordt zijn biografie zo positief dik, dat die gekreukelde bladzijden uiteindelijk ook niet meer zo opvallen. Hotspot Hutspot was alleen maar het station waar Robert kon overstappen in de juist trein en gelukkig hadden we op dat moment het juiste perron schoongeveegd.

Week 44

Deze week een brave bistro! Maar niks braafs aan de robuuste smaken!

Vega altijd aanwezig! Geef het wel ff aan bij reserveren!

voor: uiensoep
hoofd: zalm/knolselder/wortel/tijm
na: limoenbar met karamel

Week 43

De baas is op vakantie! En wij gaan helemaal los. Deze week hebben we Indiase trek:

Voor: courgette/kaasballetjes met raita en courgettespaghetti

Hoofd: Indiase curry met annanaschutney en huisgemaakt naanbrood

Na: yogurt/mango/kardemom/bosbes/venkel

CU @ Lombay of Krootcutta

Week 42

Het is verwen-je-tong-week. Dat gaan we vieren:

Voorgerecht: Toko Tomatenchoco

Hoofd: patatas bravas, albondigas en gegrilde groenten

Nagerecht: Pavlova remix, danst zo je strot in.

Sowieso lekker, sowieso niet duur, sowieso gezond, sowieso vega aanwezig, sowieso met veel liefde bereid

Week 41

Hé hoi! Lekker koud wordt het weer!! 

Kom eten, en gauw! Lekker warm ook.

Voor:  goulashsoep!

Hoofd: zuurkool uit de oven. (Lekker ja echt!)

Na: apfelstrudel!!!

Week 40

Maandagavond wordt altijd het nieuwe weekmenu bekend. Nu dus! Laat je smaakpapillen maar juichen, want ze hebben iets lekkers om naar uit te kijken:

Voorgerecht: toast met gepofte paprika en avocadocrème

Hoofdgerecht: mexicoburger met zoete aardappelfriet speciaal

Nagerecht: grapefruit-sushi

Welkom in Lomba en Krootwijk.

Niemand om mee te nemen? Dinsdag is de aanschuiftafel op krootwijk voor leuke ontmoetingen.

Half Rotterdam stonk nog dagen naar kerrie.

Opgegroeid op de Kaapverdische Eilanden kwam ze, zonder een woord Nederlands in haar pocket op Schiphol aan. Ze was 16 jaar oud. “Hoe oud ben je nu dan?” Vraagt bijna iedereen die dit hoort. “23!” Is haar antwoord dit jaar.
No frikking way! Hoe dan?
Bijna accentloos, oh nee, je hoort bijna meer Rotterdams in haar stem dan Portugees.
Cristiane, 23 dus, niet haar echte naam, heeft zichzelf in het begin van haar Nederlandse jaren onderworpen aan een Nickolodeon-binge-dieet. Tekenfilms, tekenfilms, tekenfilms. En dat heeft zijn vruchten afgeworpen. Op papier nog helemaal niet zo sterk, maar verbaal had ze in Rotterdam geboren kunnen zijn.
Haar twee-en-een-half jaar stage bij hotspot hutspot zat er laatst op en tegenwoordig wordt ze ingevlogen om wat maatschappelijke handen extra in onze restaurants te hebben.
Medewerker maatschappelijke zorg, begeleider specifieke doelgroepen, dat is de officiële naam op haar niveau 4-diploma.
“Hoe kan je dan dingen leren in een restaurant?” kan je denken. Zo komt elke MMZ-stagiaire bij ons binnen.
Opdracht 1 is dan meestal: “Begin maar met praten met iedereen om je heen. Medewerkers, gasten, leidinggevende, kinderen.” En vervolgens volgt er dan vaak een gesprek dat hotspot hutspot meer dan koken is. Verder komen met dingen. Mensen verder laten komen met dingen, en dan blijft onze horeca-vloer ineens uitermate geschikt te zijn om mensen stapjes verder te laten komen. De een op het gebied van sociaal netwerk, de volgende met zijn financiën, iemand aansporen om met dat pijntje toch eens naar de dokter te gaan, of gewoon samen eens kijken naar je C.V..
Keihard geslaagd, wat ons betreft. Leidinggevende capaciteiten, confrontatie niet schuwend, nieuwsgierig en besluitvaardig.
Heeft Critiane fouten gemaakt. Jazeker, gelukkig wel en wie niet. Half Rotterdam stonk nog dagen naar kerrie. Heeft ze zelf dingen meegemaakt? Check! Wie niet?
Maar ze heeft een goede basis en wil er doelgericht komen. Het liefst in de muziek, waarvoor ze al af en toe de studio induikt om een nieuwe Beyoncé te worden.
Toen ze een tijd geleden haar niveau 3-praktijkexamen deed in de keuken van hotspot hutspot, had ze bedacht om een andere medewerker te leren een kast in te ruimen. Alle regeltjes uit het handboek volgde ze keurig, maar het was bijna een toneelstukje en saai om te zien. Dik vinkje bij ‘geslaagd’.
Toen de examinator weg was en haar zenuwen verdwenen waren, ging Critiane met verstandelijke beperkte jongeren, die wekelijks 2 uur in het restaurant komen helpen, broodjes bakken. Gunst, waar waren alle documentairemakers? Dit was duizend keer interessanter dan haar examen-opdracht. Zonder voorbereiding paste ze alle technieken en nog meer toe. Als volleerd groepsbegeleider hadden we even later mooie broodjes en belangrijker nog: stralende bakkertjes.
Kijk haar lopen door Rotterdam Zuid met haar I-Love-Amsterdam-trui, hoor haar schateren in de metro om weer het volgende bizarre filmpje dat op facebook voorbij komt. Kijk haar haar sigaret snel buiten zicht steken als iemand een foto maakt. We zouden allemaal een grote zus als Cristiane willen hebben, maar uiteindelijk zien we vooral de momenten dat ze naast iemand zat om een afspraak met de psycholoog te maken, de tijd die ze nam om naar iemands verhaal te luisteren, de kleurplaten die ze wist te vinden als een hele groep tieners zich niet meer op keukenwerk konden concentreren en ze een gezelllig groepje aan tafel maakte, de wegen die ze kende om een baantje voor iemand te vinden en de betrokkenheid bij de tent, om hotspot hutspot elke dag een stukje beter, leuker en mooier te maken.meer lezen ? https://www.hotspothutspot.nl/tag/kleinrdam/