een verhaal van chanel over hotspot hutspot lomba, wat is jouw verhaal?

Mooi man! En wat een ruimte. Samen met bob loop ik over de begane grond van de jan Meertens flat. Ruime keuken, een koel en vries cel, maar ik word eigenlijk pas echt gelukkig als ik de prachtige vleugel zie staan. Even uit proberen….. een beetje ontstemd, maar prima te doen. Als ik na een paar minuten weer op sta valt me op dat ik meer mensen zie als even daarvoor. Er zal wel niet zo heel vaak op gespeeld worden dan, want zo goed ben ik niet. 

stagiair bij hotspot hutspot, ben ik. En onder de indruk van wat hotspot hutspot doet.  Het loopt allemaal ff anders dan dat ik gedacht had, nadat de chef op Lomba, in onze porto cabin-locatie uitviel, een paar straten hier vandaan mocht ik het proberen te fixen! Toffe uitdaging! Na 3 weken huilend thuis komen van vermoeidheid, en nieuwe situaties die ik eerst met nico moest bespreken, omdat ik het de volgende dag echt beter wou doen. Pas als ik dacht dat ik een oplossing had kon ik gaan slapen. 

Op lomba groeien we eigenlijk een beetje uit onze voegen, en op onze plek moet ook een keer gebouwd gaan worden, dus ons bestaan is niet persee zeker. We zijn blij met het aanbod om in de jan Meertensflat te trekken. De brasserie die er nu is, kan niet meer rondkomen, hoewel de gefrituurde vis, de patat met appelmoes, en de biertjes tijdens de avondjes klaverjassen daar volgens mij best in de smaak vallen. Blijkbaar net niet genoeg.  

We zitten wel een beetje te prakiseren, hoe dat nou allemaal moet…. We zijn  gewend 3 dagen van 3 tot 9 open te zijn…. Maar in de flat zijn mensen gewend in de middag warm te eten, er is ook nog een behoorlijk clubje mensen die de hele dag dagbesteding doen met elkaar, in afwachting op een verzorgingtehuis. 7 dagen in de week kroketten verkopen zie ik alleen echt niet niet zitten. Maar goed, we gaan alle doordeweekse dagen wel open! voor de bewoners is half gare broccoli, vreemde groentensoorten en geen alcohol meer schenken al een te grote verandering, laat staan dat we ook nog eens maar 3 dagen in de week open zijn.

Ik ben er elke dag bij. De bewoners die dag besteding volgen willen graag nog hun eigen maaltijden uit de vriezer. Die maken we natuurlijk met liefde klaar, al houd dat niet meer in dan de oven aan zetten en een bakje er in te schuiven. 

Dat we geen alcohol hebben brengt hier en daar wat problemen met zich mee. Bob kan best duidelijk zijn, en ik snap ook heel goed dat we geen alcohol schenken, we willen veilige plek zijn voor de kids, vrijwilligers en stagiaires zijn die met ons mee koken, en dat lukt niet met alcohol. Een meneer die aardig beschonken ruikt stampt het restaurant binnen, gaat zitten, haalt een flesje jenever uit zijn binnenzak, en met een klap staat ie op tafel….Ongeveer een uur geleden heeft bob aan hem uitgelegd dat er geen alcohol meer geschonken word. Eigenlijk zou ik deze meneer liever negeren, want bob is net vertrokken, maar hij doet dit zo opzichtelijk dat ik er wel iets van moet zeggen… met mijn 22 jaar, gaat dit wel met enig lood in mijn schoenen, maar ik weet dat er op dit moment iemand herstellende van een alcoholverslaving in de keuken staat. De meneer reageert niet boos, eerder agressief. Toch ga ik op mijn strepen staan, ik laat me liever niet kennen! Ik bel straks bob wel.

Normaal werken we met elke week een wisselend 3 gangen menu, waarbij we de meest vreemde combinaties die toch net echt wel bij elkaar passen op een creative manier uitserveren. Dit valt bij de gemiddelde bewoner natuurlijk niet helemaal geweldig, dus serveren we elke dag naast ons 3 gangen menu ook een daghap uit, die toegankelijk is en gezond. Het is even aan elkaar wennen, maar al snel hebben we het best heel gezellig met elkaar. 

Ik ben er om 9 uur, zodat de mensen van de dagbesteding er ook in kunnen, heb tussen de bedrijven door, best vaak tijd voor een liedje op de piano. Mevrouw Flik, is 1 van de dames die dagbesteding krijgt. Ze at vroeger, toen ze nog wel wou eten en niet zo dement en chagrijnig was, best regelmatig met haar dochter bij hotspot hutspot. Nu, weet ze überhaupt niet meer wat hutspot eigenlijk is. Mevrouw flik was vroeger lerares, en piano spelen deed ze graag. Net voor dat de oven zoemt dat haar eten klaar is, spelen we samen op de piano. Ik zie lichtjes in haar ogen, en ze verteld voor het eerst, heel duidelijk een verhaal, waarbij ik geen bijna geen aandacht meer heb voor de rest van de wereld, OJA eten. Ik serveer de maaltijden aan de dames, en schotel mevrouw flik haar mini portie voor, want eten doet ze toch niet. Tot mijn verbazing pakt ze zelf een vork, er terwijl ze verder vertelt over vroeger peuzelt ze in no time haar maaltijd naar binnen. De weken die volgen probeer ik voor het eten tijd te maken, om samen met haar wat piano te spelen. Ik word er blij van als ze niet boos word als ze iets moet eten. 

De avond nadert, de tafels zijn ingedekt.. we hebben het 1 en ander veranderd om het gezellig te maken. Adri en Sonja schuifelen binnen, vanaf dag 1 zijn ze van de partij, en tot nu toe hebben ze nog geen dag gemist. Ik sta in de keuken en hoor opeens een hoop getetter. Adri zijn tafel is verplaatst, en Adri is nu echt heel erg boos. Heel dichtbij hem kan ik niet komen, want naast een hoop boze woorden, vliegt het speeksel ook in het rond. Gasten kijken verschrikt om. Ze waren blij voor ons, met deze verhuizing. Maar dit vinden sommige toch wel een beetje vreemd. Adri bedaard niet totdat zijn tafel weer terug staat. Ik kijk rond, en zie dat de enige tafel die lijkt op die van “adri” bezet is met 2 vaste gasten van onze oude locatie. Ik loop naar ze toe en leg de situatie uit. Zonder nadenken staan ze op, tillen de tafel naar zijn oude plek, nemen hun bord mee naar een andere, en eten rustig verder. Adri is tevreden, maar toch hebben we samen nog wel een stevig gesprek dat we dit niet nog een keer zo gaan doen. Toch gebeurd dit nog wel een paar keer, om de onnozelste dingen, maar nadat ik op de grond ben gaan liggen schreeuwen als een kleuter in een vol restaurant, is het een hele poos rustig, ja sorry, ik weet het soms ook ff niet. 

Een uur later valt er een kat naar beneden. Deze leeft nog net, maar de eigenaar die op de 6e woont, heeft geen vrienden of auto, dus racen we samen snel naar de dierenarts. 

Ruud, een man van rond de 60 is inmiddels al een paar weken om de dag langs geweest om bier te bestellen. De ene keer praat hij anders dan de andere, maar dronken lijkt hij niet altijd. Vanavond, het restaurant zit vol. Ruud stapt binnen, hij is er klaar mee, hij wil bier. Ik vertel hem dat zelfs als ik het hem zou willen geven, ik het niet had, en dat het niet mocht. Ruud schuift zijn rits naar beneden, frommelt zijn geval uit zijn broek, kijkt een beetje moeilijk en plast half over mijn schoenen de vloer vol. Vol verbazing blijf ik eigenlijk iets te lang staan…. Maar als de geur mijn neus bereikt, en ik de blikken van de gasten in mijn rug voel, reageer ik. Ik zeg ruud om weg te gaan. Dit is hij alleen helaas niet van plan, totdat ik naar de politie bel. Verdwenen is hij. Ik ruim zijn meuk op en ga verder met mijn werk. De komende 2 jaren gaat het verhaal van ruud zich uitbreiden, inclusief bedreigingen en mishandelingen van ruud naar een bewoner, die we natuurlijk keer op keer opvangen, en veel gesprekken mee voeren

De tijd verstrijkt. dagbesteding is geen budget meer voor. Veel activiteiten stoppen. klaverjassen, samen zingen,   wekelijkse samenkomsten en praatclubjes stagneren vanwege geen budget. Maar ik denk dat we er vanzelf wel wat leuks van gaan maken.  Tijd om dingen te bedenken heb ik eigenlijk niet zo. Vorige week kwam er een naakte vrouw de lift uit die niet meer wist waar haar huis was, Gisteren stond er een mevrouw in het restaurant te schreeuwen dat de Duitsers haar man hadden meegenomen, en vandaag moet ik eventjes heen en weer naar Barendrecht om een rollator op te halen voor een bewoner die echt niet meer kan lopen, en vanaf het begin altijd gratis bij ons eet omdat hij niet eens geld heeft voor een broek zonder gaten, of laat staan een wasmachine zodat die broek iets minder stinkt, bijna net zo als de  openbare wc’s die bijna elke dag besmeurd zitten onder de uitwerpselen, na een paar weken steen, papier, schaar spelen, om maar niet de wc’s te hoeven schoon maken, en gasten die na een toiletbezoek met een behoorlijk zuur gezicht het restaurant weer in lopen, word er besloten dat ze maar beter op slot kunnen. De sleutel leggen we dichtbij de ingang, zodat iedereen er nog wel gebruik van kan maken.. 

Ik loop mijn afsluit ronde, draai de deur dicht en tref in de gang een huilende mevrouw, die geen Nederlands spreekt. Na een hoop gebaren en onmachtkreten kom ik er achter dat zij zichzelf buiten gesloten heeft. Ik bel met de nooddienst, want er is hier op locatie niet vaak iemand aanwezig om dit soort zaken op te pakken, sta 27 minuten in de wacht… na een uitleg van mijn kant krijg ik te horen dat de mevrouw het echt zelf moet uitleggen, vanwege avg en een slotenmaker morgen beschikbaar is voor ongeveer 200 euro. Ik besluit om samen met een buurman, het bovenste gedeelde van de deur met beitels op te tillen en open te draaien  zodat de deur open kan. De buurman heeft dit inmiddels al vaker gedaan dan hij op zijn handen kan tellen. De deur is open, maar als we binnen komen, ruik ik een geur die ik niet thuis kan brengen. Als ik de koelkast open trek, merk ik op dat de middelde overleden koe na een week minder stank afgeeft als deze….. de stroom is eraf, en de mevrouw krijgt het door de taal niet regelt. Ik bel de slotenmaker af, haal een verleng snoer, en leg vanaf de overbuurman een lijntje, zodat deze mevrouw tv kan kijken, want dit blijkt haar enige wens te zijn. De koelkast boeit niet. 

Ik heb inmiddels mijn rijbewijs, dat is fijn. Want die ander half uur met de bus naar huis na 12 uur aanwezig zijn op Lomba word soms drie uur omdat ik in slaap val. Ik ben van ochtend even naar school geweest, maar ben weg gegaan zodra het kon. Werken vind ik leuker. Als ik aan kom rijden zie ik 2 mensen naar de grond kijken.. ik zet mijn auto weg, en loop er na toe. Er ligt een hoopje kleren en vlees, en aan het weg stromende bloed te zien, ligt dat hier nog niet zo heel erg lang. Het is mo, de jongen die af en toe wat gitaar komt spelen, en een koekje bietst. Ik loop gauw naar binnen om een zeil te zoeken, want inmiddels steken er al behoorlijk wat koppen uit de ramen boven. Als ik terug kom is er al politie gearriveerd en staat er gelukkig een tent omheen. Ik ga gauw weer terug naar binnen, de vrijwilligers en bewoners die in het restaurant aanwezig zijn, zijn ontdaan. Ik probeer de juiste dingen te zeggen, en de ruimte te geven, zodat mensen hun ei kwijt kunnen. We hebben zelf momenteel een meisje als vrijwilliger die worstelt met suïcide gedachten, het is belangrijk om nu juist te handelen. Dat ik zelf misselijk ben van wat ik net gezien heb laat ik even voor wat het is. Ik bel straks bob wel. De voorkant can de flat is afgesloten, de mensen met rolstoelen en scootmobielen kunnen niet naar binnen. Ik haal ze naar boven met de goederenlift (sorry huismeester, ik weet dat er geen mensen op de lift mogen). 

In de avond breng ik de vrijwilliger naar huis, van wie zijn fiets erg dichtbij de plek stond waar mo neer gekomen is. De reinigingsdienst in inmiddels bezig om alles schoon te spuiten. De volgende dag hoef ik voor het eerst geen sigaretten pakjes of lege blikjes bier mee naar binnen te nemen om weg te gooien. 

terwijl ik:

Bewoners die aanmaningen van hun huisbaas krijgen maar de taal niet snappen, net zoals als ik de hunne, toch help oplossen,

mensen in psychoses die niet meer weten waar ze wonen, via via ik thuis kan brengen,

alcoholisten die niet meer in het restaurant kunnen, toch hun (gratis) maaltijd van me krijgen, 

autisten die er achter komen waar ik woon, en in de gang toch heel graag met me willen zoenen, en ik het gewicht amper van me weg kan drukken, 

jongens die scooters stelen weg gestuurd worden. 

 lachgas gebruikers gevraagd worden om dat ergens anders te doen, 

dealers van harddrugs hun kenteken noteer, en doorgeef aan de politie,

7 dagen in de week gezonde maaltijden bereid en rond breng in de flat omdat door corona velen hun huis niet uit durven en de laatste maaltijd die gebracht moet afkoelt, ik toch even blijf staan voor een praatje, omdat de ogen van mevrouw nog leger kijken dan gister.  

Toch even ga checken het goed gaat met meneer, omdat hij nooit later dan 17.30 komt eten, en hem op de grond naast zijn rollator aantref

Legt iemand  een financieel waarde op wat we doen. Helaas kunnen we die niet betalen. Want tijd om geld te verdienen hebben we op deze locatie niet. 

heb jij ook een verhaal over hotspot hutspot ? bob@hotspothutspot.nl

hotspot hutspot lomba stopt

beste gast, fan, politicus, financier, partner en andere betrokkenen,

wat een jaar he, dat 2020? het is zo’n jaar dat je auto stuk gaat en de wasmachine het ook nog begeeft. je pakt de draad weer op, je werkt wat harder, want je moet door..

bij ons gaat t zo: restaurant open, restaurant dicht: corona gedoe. we werken nog wat harder en zetten crisiscatering.nl op, omdat we een gat in de maatschappij zien: geen rotterdammert of schiedammert zonder warme maaltijd, juist nu. inmiddels maakten en bezorgden we er meer dan 17.000. met heel veel hulp van heel veel mensen, bedrijven en fondsen. supertof. we hoeven daardoor ook niemand te ontslaan, en we hebben geen extreme financiële zorgen. ondertussen staan we op plek 6 in de trouw duurzame 100

maar nu hebben we toch nog een tegenslag, waar we achter de schermen heel veel aan hebben gedaan om het wel te laten lukken, op een nette manier, maar we komen er niet uit:

hotspot hutspot lomba stopt per 15 december 2020

onze relatie met woonbron, de huidige eigenaar van het pand is zo moeizaam dat we ondanks echt intensieve pogingen van het bestuur van hotspot hutspot dat werkbaar te krijgen nu deze beslissing heb- ben moeten nemen.

we vinden dit verdrietig vooral voor al die gasten en vrijwilligers, wijkbewoners waarvoor we het leven leuker, mooier, dragelijker maakten. we vinden ons specifiek heel hard nodig op rotterdam zuid voor onze stagaires uit praktijkonderwijs en mbo 1 & 2 die al heel moeilijk met extra bagage aan een stage- plek komen op zuid. we willen en kunnen dit niet alleen. en we begrijpen de tegenwerking ook niet. wie wil er samen met ons optrekken om impact te blijven maken met een hotspot hutspot restaurant op zuid?

per 1 december verhuizen wij onze crisiscatering naar hotspot hutspot krootwijk, dat is een flinke operatie, ook financieel, maar dat gaat gewoon lukken, waardoor nog steeds iedereen in rotterdam te eten kan hebben. zodra we mogen, gaan we open met hotspot hutspot schieham, dat is prachtig, en daar hebben we jaren naar toe gewerkt. en de volgende plannen vertellen we lekker nog niet over totdat ze echt concreet zijn, maar die zijn er zeker. blijf je ons steunen? doneer een maaltijd of meer op www.crisiscatering.nl

hier bekijk je ons inhoudelijk halfjaarverslag 2020 pdf 50mb
achtergrondinfo over dit gedoe:
brief beeindiging samenwerking woonbron 05-11-2020


rotterdam, maandag 9 november 2020,

bob richters, directeur hotspot hutspot

weekmenu 46

tandje bij

dr moet weer een tandje bij!
hotspot hutspot springt bij als je niet in staat bent om aan een warme maaltijd te komen, onvoorwaardelijk en zonder moeilijke intakes. als wij mensen kunnen doorschuiven naar lokale wijkinitiatieven, dan doen we dat, dat is beter voor iedereen. veel van die initatieven/kookclubjes etc. zitten in wijkgebouwen die nu door de nieuwe coronaregels dicht moeten. weer worden de zwaksten in onze stad hard getroffen. en wij zullen voor ze klaar staan en een mooie verse gezonde maaltijd bezorgen. 

help mee! hoe?
-ben of ken je iemand die ons nodig heeft? receptie@hotspothutspot.nl 06-18423833

-we kunnen heel goed producten gebruiken die anders [bijna] weggegooid worden, we verwerken ze gelijk, we zijn namelijk nogal creatief. 

-kan je tussen 16:00 en 18:00 uur maaltijden voor ons bezorgen vanuit hotspot hutspot lomba, 1 of meerdere dagen? met fiets, scooter, of auto, mail ons!

geen tijd, wel geld? betaal een maaltijd, of meerdere voor een ander op www.crisiscatering.nl . je hulp is kneiterhard nodig!

weekmenu week 44

kapsalon

In de webshop: kapsalon! Bewuste keus, ook van Chanel. Benieuwd waarom? Lees het hier onder: Maart 2014, welke dag het is weet ik eigenlijk niet, net zo min als wanneer ik voor het laatst echt geslapen of gegeten heb. Sinds een paar weken zwerf ik wat rond op straat. De laatste maanden gaat het niet zo goed met mij. Na een aantal jaren vallen en opstaan heb ik nu het punt bereikt dat stoppen met drugs gebruiken onmogelijk lijkt. Ik ben Chanel, en ik ben echt fokt op verslaafd.De eerste keer dat ik crack met mijn moeder rookte, was ik eigenlijk meteen verkocht. Ik was oke, de wereld was oke, zelfs mijn gevoelens waren oke! Onzekerheden, angsten, doemscenario’s in mijn hoofd stonden stil, mijn lijf was in extase. De afgelopen jaren ging ik af en aan opzoek naar dat zelfde gevoel. Meerdere malen kwam ik erg dichtbij, maar zoals de eerste keer is het nooit meer geworden. Normaal zit ik warm binnen, bij mijn moeder of haar kennisen. Een kwartier, een uur, soms een paar dagen. Nu zit ze vast, dus ben ik het hostel waar zij woont niet welkom, en de plek waar ik zelf woonde ben ik kwijt. Dus loop ik op straat, en slaap ik af en toe ff bij, bij random gebruikers die wel het karakter hebben om hun huur te blijven betalen. Mijn maandelijkse uitkeringen, spullen van waarde, van mij of een ander besteed ik aan crack. Nu is ook mijn telefoon in rook opgegaan, iemand bellen om geld te lenen, of in een rush een game spelen kan niet meer. 2 weken geleden viel ik midden op straat neer, en liep 3 dagen daarna het ziekenhuis weer uit. Waarom ik in hemelsnaam blijf stelen, liegen, lenen, hoereren voor dat beetje coke wat ik kopen kan is mij niet bepaald duidelijk. Ik heb het koud, vooral in mijn ziel. Mijn maag zeurt, mijn benen zijn moe, en mijn ogen willen dicht. ik voel me eenzaam.. Ik wil dit niet. Ik wil een bed, een douche, eten, geen drugs. Slenterend zoek ik iets verder de straat een plekje uit de wind. Op een portiektrap ga ik zitten en met mijn dove vingers, iet wat verschroeide duim, peuter ik de laatste korreltjes coke uit het plasticje, hopend op een minuutje rust en rook mijn gevoelens weg. Teminste dat denk ik. Hoewel mijn hoofd weer even stopt met denken, en mijn lichamelijke ongemak ook even over is, ben ik verdrietig, en voel me vies. Verderop zit een shoarmazaak. Mensen lachen, en eten samen, maar als ze naar buiten komen en mij passeren, zie ik niks van hun vrolijkheid. Ook zij kijken met minachting en vinden mij vies. Net als ik mijn ogen even probeer dicht te doen raakt iets mijn hoofd aan, zo snel als ik kan (niet heel snel, geloof me) kijk ik op. Een jongen van een jaar of 20 houd een plastic tasje voor mijn hoofd. “hier eet op, geloof me” ik pak zonder twijfel en woorden het tasje aan. Voor ik er aan toe kom om te kijken wat er in het tasje zit, loopt de jongen met een smile op zijn gezicht weg. Een aardige lach, niet zo’n 1tje met medelijden of minachting. Verbaasd, over wat er net gebeurt is, haal ik uit het tasje een grote kapsalon. Warm word ik. Het lukt me nooit om onder invloed te eten maar het gebaar van deze jongen laat mijn maag vergeten dat hij niet eten wil. Met elke hap, groeit de beslissing dat het zo echt niet meer kan. Ik stopoktober 2020. Dat stoppen is gelukt. Niet makkelijk, nog steeds niet. Het was een lange weg, met veel vette kapsalons omdat ik daardoor weer even kon voelen hoe sterk het gevoel was om te stoppen met gebruiken en om als mens gezien te worden. Naast af en toe een kapsalon, en de juiste mensen op het juiste moment tegen gekomen te zijn, is de plek die ik bij hotspot hutspot heb gekregen de basis voor mij om nuchter te blijven. De afgelopen jaren heb ik naast het maken van betere keuzes, gouden kaarten in mijn handen gekregen om alle tegenslagen als een normaal mens te kunnen doorstaan. Bij hotspot hutspot probeer ik met mijn stijl van koken ook betere en bewuste keuzes te maken. Bij deze: kapsalon met aardappelen van De Buytenhofvlees van een grote supermarkt wat weggegooid dreigd te wordenB-keus kaas van Booij Kaasmakers (lekkerder dan de normale)Eigen sauzen van knoflook en chilli pepers, restproductie van Eosta BVNet als ik, zijn de meeste van deze producten, uiteindelijk om de goede plek terecht gekomen om er nog wat moois van te maken. Geloof me, als ik je over de producten of mijzelf niks verteld had, had je niet geweten waar wij vandaan komen. bestel em hier

daar gaan we weer , en we maken er weer het beste van!

niet meer uit-eten bij hotspot hutspot , dus dan maar in-eten. we bezorgen weer! 7 dagen per week! met dagelijks wisselende gezonde gerechten van traiteurkwaliteit. voor rotterdam en schiedam. voor 12:00 uur besteld, is tussen 16:00 en 18:00 uur bezorgd [geef gerust een voorkeurtijd aan]. minimale ordergrootte 15,-. vers bereid en alleen even opwarmen in magnetron of oven. hou het in de gaten.

ondertussen staan we ook klaar voor je als je om wat voor reden niet aan een warme, maar vooral gezonde schijf van vijf maaltijd kan komen. bel of mail ons en we bezorgen je vanaf morgen goed eten! receptie@hotspothutspot.nl 06-18423833

Hoe hotspot hutspot hoop geeft

We laden samen de lege kratten in die terug gaan naar de leveranciers van hotspot hutspot. Dagelijks worden de reststromen opgehaald bij verschillende supermarkten in Rotterdam, waarvan hotspot hutspot weer maaltijden bereidt. Maaltijden voor de bewoners van de Jan Meertensflat, voor het wekelijkse driegangen diner. Maar ook voor de dagelijkse hap die bij zo’n 70 mensen worden bezorgd die anders gewoon geen eten hebben. 

Onderweg naar Rotterdam-Noord vertelt hij zijn verhaal. Open en eerlijk waar hij vandaan komt. Hoe een traumatische ervaring aanleiding was voor het ontstaan van ernstige verslavingsproblematiek. Ik vraag hem hoe dat was voor hem, die periode waarin alles draaide om zijn verslaving. Hij vertelt er over als een periode waarin nog maar één ding belangrijk was en slechts één ding telde. Hoe verslaving je compleet in je greep houdt, tot het moment dat hij gewoon echt niet meer verder kon en eigenlijk niet meer wilde (kon) leven. Terwijl hij dit vertelt zie ik een jongeman naast me zitten die behendig de auto tussen het verkeer manoeuvreert met een gezonde kleur op zijn wangen. Die ondanks zijn nog dagelijkse gevecht een overwinnaar is en weer perspectief kan zien. 

Inmiddels is hij al langere tijd clean en bijna dagelijks bij hotspot hutspot te vinden. Hier draagt hij bij aan de missie van hotspot, werkt hij aan zijn herstel en oefent hij in nieuwe situaties naast het programma wat hij volgt. Ik vraag hem: “Wat is het belangrijkste dat hotspot hutspot jouw heeft gebracht?” Hij denkt even na en antwoord dan vastberaden: “Vertrouwen en hoop.” En hij vervolgt: “Hier mag ik zijn wie ik ben en ondertussen draag ik mijn steentje bij.”  Hij zit het liefst in de auto, onderweg naar leveranciers. Het brengt hem een gevoel van vrijheid, maar ook verbinding met anderen. Want zegt hij, dat is essentieel, in contact blijven met anderen.  En als het even niet zo lekker gaat, dan mag dat ook. Dan is er een luisterend oor, dan is er altijd iemand voor wie je je even niet groot hoeft te houden. 

Inmiddels hebben we een paar kratten ingevroren vlees opgehaald bij Albert Heijn en boodschappen gedaan bij de Lidl, omdat we toch een paar ingrediënten missen. Eenmaal terug bij hutspot sorteren we de ontvangen vleespakketten en bergen ze op in de vriezer. Voor vandaag is de voorraad weer aangevuld en kunnen we tevreden zijn over het resultaat. 

En wat morgen brengt? Wel dat is ook de kracht van hotspot, dat zien we morgen wel weer.  

#kleinrdam

tekst: joke bijl plaatje: @gewoonbob