dienstmededeling

DIENSTMEDEDELING:
Iedere maandag heeft ons team overleg, over hoe verder in ‘het nieuwe anders’.

Conclusies van vandaag:
-we kunnen nog niet stoppen met www.crisiscatering.nl . Er zijn te veel mensen die niet zelf in staat zijn om voor zichzelf een warme maaltijd te regelen, om wat voor reden ook. Misschien wordt de vraag zelfs groter.

– we stoppen per direct met het aanbieden van betaalde maaltijden in onze webshop, om het vol te kunnen houden.

-1 juni gaat hotspot hutspot lomba weer open van ma tm vr vanaf 17:00, uitsluitend voor bewoners van de jan meertensflat, op reservering. We maken uitsluitend gebruik van 2 persoonstafels. Wij leiden je naar je tafel. We ontvangen je bij de ingang, je verlaat het restaurant via de zij uitgang.

-van dag tot dag kijken we of we meer vrijwilligers en stagaires kunnen betrekken.

-8 juni nemen we weer verdere beslissingen

-jouw donaties blijven welkom, we brengen nog steeds zo’n 80 maaltijden per dag rond.

-we kunnen nog vrijwillige chauffeurs gebruiken. Mail ff met receptie@hotspothutspot.nl

https://lnkd.in/gEeCWNx#goedetenvooriedereen

crisiskatern 2: “dat als alles voorbij is we elkaar dan een knuffel geven”

Op het mooiste tafeltje aan het raam staat een doos met verpakkingsmateriaal en bakjes, bestemd voor “crisiscatering”. Nu we door Covid-19 niet meer open kunnen, en onze vaste gasten hun deur niet meer uit mogen, kunnen of durven, zorgen we elke dag voor een hele boel maaltijden. zelfs in het weekend gaan we door. terwijl ik in het zonlicht (gelukkig hoeven de zonneschermen niet naar beneden vandaag) een foto van een nieuw gerecht voor de webshop maak hoor ik iemand op de deur van het restaurant kloppen. Ik zoek mijn sleutels en loop naar de deur. Ik schrik. Niet van wie, maar hoe iemand voor de deur staat. Mevrouw N staat met een glimlach voor de deur, en heeft een tas vast. Haar zoon, die regelmatig een cappuccino met zijn moeder en haar tafelgenoten mee komt drinken, heeft spullen gebracht die we misschien kunnen gebruiken, dat had hij op Facebook al aan ons laten weten. Ik draai de deur van het slot, waarna mevrouw bijzonder snel voor haar leeftijd een paar grote stappen achteruit doet. Haar glimlach is vreemd, en haar houding laat haar jaren ouder lijken als normaal. Haar schouders gebogen, haar lach kost moeite, haar ogen vertellen verdriet en ik denk dat haar borstels, haarlak en kammen al een tijdje in kast quarantaine zitten. Eigenlijk heb ik het best wel druk, maar ik voel even geen haast om verder te werken. Ik maak een praatje, en vraag of ze t allemaal nog een beetje ziet zitten. Ze vertelt wat ze zo allemaal onderneemt op een dag,  maar is daarmee wel snel uitgepraat. Met een iets geloofwaardige glimlach vertelt ze dat de overbuurvrouw met wie ze normaal altijd komt eten, soms stiekem even op de gang een praatje komt maken, maar dat zachtjes praten zodat de andere bewoners er geen last van hebben, valt wel een beetje zwaar. Het gehoor van de overbuurvrouw gaat namelijk behoorlijk snel achteruit, maar dat weet ze zelf nog niet. Dus dat moet ik maar niet tegen haar zeggen…. Al hoort ze dat dan toch niet, laat ze me weten. Haar prille vrolijkheid vervaagt na een korte stilte. “wat mis je nou het meest?” Was de vraag waar ik direct na het stellen eigenlijk al een beetje spijt van had. Ik moet de brok in mijn keel verborgen houden bij haar antwoord. “Mijn kinderen” eventjes een knuffel van ze” ik vind het heel jammer dat er van alles even niet meer kan. Maar dat lichamelijke contact wat nu niet verstandig is, dat breekt me op. Ik wil het natuurlijk niet, maar als het mijn tijd is om te gaan kan ik daar wel mee leven. Maar dat ik mijn kinderen ook dan niet vast kan houden, dat maakt me heel erg bang. 
Ik zou haar een knuffel willen geven, heel erg graag. Maar het mag niet. Ik houd met moeite mijn ogen droog en moet haar beloven dat als alles voorbij is we elkaar dan een knuffel geven. Natuurlijk beloof ik dat, bedank haar voor de spullen, draai de deur weer op slot, we geven elkaar een elleboog tegen het raam aan, maar nu moet ik toch echt naar mijn verbrandde zoete aardappels toe. 

crisiskatern 1: georganiseerde chaos

illustratie: gewoonbob tekst:creasies

Mijn 67e bezoekje aan Hotspot Hutspot Lomba, de 1e keer in de keuken.
En voordat ik de tijd had om rustig om me heen te kijken, stapte ik in een wervelstorm aan activiteit.

Moet de bloemkool apart er in? De sledes zijn op! Er moet meer ui de oven in! Is er niets in de koeling dat weg moet? Nee! die lasagne moet worden bewaard! ENNNNN nog 3 bestellingen er bij! Moet er pasta of rijst bij de kip?

Hoeveel maaltijden hadden we in de flat?
13?
Weet je het zeker?
Wat een gekkenhuis! We kunnen dit.

OH jee die aardappels moeten nog in stukjes!
Rustig aan, relaxed….1 ding tegelijk…

Even stopt het werk van een van de medewerkers, ze kijkt me aan en zegt;
OH aangenaam kennis te maken, sorry we zijn een beetje georganiseerde chaos. Trouwens, we zijn hier een soort van familie, welkom….


En voordat ik kon door vragen;
OH de tortillas!!! Wie laat steeds die deur open!? Jullie zijn toch niet in de kerk geboren?!
In alle bedrijvigheid komt er een vrijwilliger binnen die in 1 dag 2000 flyers heeft afgeleverd in de wijk!

WAT!? Staat de daghap al in de oven!?
Haal het er uit! Over een half uur hoeft het er pas in!!!

Hebben we genoeg aardappels?!
Kunnen die bakjes lasagne ergens anders staan? We hebben werkplek te kort.
Hoe veel broodjes hebben we nog? Onder op de kar liggen nog broden.
Heb je de bestelling voor boven gezien?

En voordat ik draaierig kon worden van de orkaan aan vragen, stopte deze abrupt en kon er een lading verse maaltijden de deur uit; op naar huishoudens waar dit vanavond op tafel zal staan.

De rust keerde terug in de keuken; de voorbereidingen voor morgen worden getroffen; het kippenhok wordt in elkaar geknutseld en voordat ik 2 keer kon knipperen met m’n ogen, was de keuken weer schoon en leeg…..

Want jij hebt geen probleem, heel veel systeem heeft een probleem met jou!

Daar komt hij aangelopen met zijn moeder. Moeder druk bezig met haar jongste dochtertje. Hij zijn hoofd gebogen, zijn pet diep over zijn ogen. Bang voor wat er komen gaat.

Ferry, niet zijn eigen naam, 9 jaar oud, loopt bij hotspot hutspot rond, overdag, een paar dagen in de week. Een kind vol medicijnen. Ferry gaat niet naar school, ze “kunnen hem niet aan”. Zit al maanden thuis.

Wijkteam, meneren en allemaal mevrouwen die over je praten alsof je een probleem bent: niemand die hem wil en zijn vaste contactpersoon bij het wijkteam heeft een nieuwe baan, dus moet hij weer een nieuwe mevrouw gaan vertrouwen, die natuurlijk eerst weer allemaal vragen heeft. En een school die een zorgplicht voor je heeft, heeft het waarschijnlijk vaak veel te druk met andere casussen en een stakinkje hier of daar.

Welkom bij hotspot hutspot, wij kunnen altijd wel iets verzinnen als alternatief voor thuiszitten. Onderwijs in de praktijk, leren in het echie, hup de keuken in. Daar hebben we alleen efficiënte systemen voor nodig, zoals veel contact met ouders en als er morgen iemand anders de leiding heeft, dat wij je dat dan alvast even vertellen.

En wij zien ook wel dat Ferry op school voor een uitdaging zal zorgen, want soms is hij onverklaarbaar niet te porren en laatst werd hij dus onvoorspelbaar boos. Heel boos. En dat mag van ons, maar dan moeten we wel een plan hebben wat we dan gaan doen als je boos bent: Je veilige plek opzoeken om jezelf te herpakken, of na een telefoontje met je ouders naar huis, weg uit de situatie die je zo boos maakte. En zo leren we continu bij en maken we in alle drukte soms ook weleens een foutje. Boos ging een stoel omver en Ferry ging niet naar huis. Voor hem niet leuk, voor ons niet leuk. Uiteindelijk kwam vader hem halen. “Gelukkig” had iedereen die langskwam wel een mening over hoe we je aan moesten pakken, alsof het er met een pak rammel wel uit zou gaan. Joh, hou effe allemaal je….

En nu zitten we dus met hem en moeder aan tafel. Het gesprek gaat eigenlijk al snel over hoe blij we met hem zijn en hoe hij beter in de keuken wordt. Zijn pet gaat langzaam steeds hoger staan en we zien eindelijk zijn ogen weer. Van die mooie, die al teveel hebben gezien en te vaak hebben gehuild.

Ja, dat had je niet verwacht hè, kleine vriend? We weten toch al dat er van alles aan de hand is en dat er allemaal mensen, hoe langzaam dat ook gaat, bezig zijn om te proberen weer zon op je weerbericht te laten verschijnen. En als we dan toch je ogen weer zien, kunnen we het ook nog even hebben over wat er misging. En als we dat dan niet kunnen achterhalen, weet je wat, we gaan gewoon voor die nieuwe kans, waarin jij weer als een plaatje met die grote stoere stagiaire naast je lol hebt en mooie broodjes aan het maken bent en wij vrolijk en blij van je worden. Ben je nou toch nog een keertje boos, dan hebben wij rustige plekjes of ga je gewoon naar huis, voordat dingen uit de hand kunnen lopen en beginnen we een volgende dag weer opnieuw.

Dan kunnen we dit gesprek afsluiten met high-fives en gaan wij ook weer een rondje bellen om aan de kooien van het systeem te rammelen <de Kinderombudsman leest ook al mee>, zodat jij straks weer naar school kan.

Want jij hebt geen probleem, heel veel systeem heeft een probleem met jou.

Jij hebt talenten en kansen in een veel te ingewikkelde wereld.

Komt wel goed joh, Ferry!

in #kleinrdam willen we laten zien, hoe hotspot hutspot werkt met al die mensen die niet zo lekker meestromen in het systeem, jong en oud, overal vandaan. ons doel is al deze mensen gelukkiger te maken, en te ondersteunen om hun dromen te realiseren. lees er hier meer

kerst bij hotspot hutspot

kerstdiner bij hotspot hutspot: 4 gangen voor 15,-. geen geld? mail even met receptie @hotspothutspot.nl , we hebben je er graag bij! reserveren graag hier op onze website.

niks te doen met kerst? of hou je niet van stilzitten? kom lekker helpen, is gezellig!

#givingtuesday

natuurlijk mag je best goed voor je zelf zorgen tijdens #blackfriday, #cybermonday, en de komende feestdagen. maar besef je ook dat niet iedereen die dagen helemaal los kan gaan, maar wel keihard aan zijn of haar toekomst werkt om straks wel zelfstandig aan de samenleving deel te nemen, zinvol werk te hebben, misschien wel iets van huisje, boompje, beestje, ondanks wat het verleden ze bracht. bij hotspot hutspot helpen we dat proces te versnellen. mensen met diverse soorten’pech’ weer te durven laten dromen, en die in kleine stukjes in vervulling te laten gaan. help je mee? een kleine maandelijkse gift grote gevolgen hebben bij ons. supertof! wij zijn een anbi dus jouw donatie is veilig, en fiscaal aftrekbaar.

Te diep in de snijplank gekeken.

Leuk Noord Hollands dorp. Welstandsfamilie, horeca-opleiding en uiteindelijk tussen de sommeliers-top van Nederland. Dan ben je heel goed met wijn en weet je als geen ander welke wijn bij welk gerecht lekker is. Daar kun je dus prijzen mee winnen als je een specialist bent.

In die kring verkeerde Robert (27), niet zijn echte naam, een tijdje. Totdat hij zich verloor in de schaduwzijden van donkere hoeken achter in de keuken, waar de kleur snijplank niet meer uitmaakte voor het energiemiddel dat daarop in lijntjes lag om hard aan te ruiken. Lange dagen, doorgaan, korte nachten, doorgaan, oppeppen, oppeppen. Robert stond op grote hoogte en kon dus door de verkeerde verleiding en een nare verslaving hard vallen. Geen bord voor zijn kop, maar een muur om hem heen, waardoor anderen hem ook niet vingen. Als je een hele tijd valt, dan is de landing harder.

Problemen met relaties, geld, huisvesting, gezondheid. Maar als je door kan met je werk en er altijd wel een lijntje te halen valt, dan is de landing van de val nog niet gekomen.

De grootste klap kwam toen Robert, inmiddels wel naar een kliniek toe gekletst, brieven begon te krijgen. “Ik wilde wel geholpen worden, maar nog niet echt loslaten de manier waarop ik leefde”  Tot die brief van een van zijn beste vrienden de landing inzette. Zonder landingsgestel brak Kevin toen. Hij kreeg woorden van verdriet te lezen, van iemand missen die naast je leeft, maar zichzelf niet meer is. Hoe Robert hem bedrogen had en ga maar door met voorstellen hoe je iemand pijn kan doen, die anders toch eigenlijk niet meer met je om wil gaan.

Als veel vaker komen vrijwilligers bij hotspot hutspot van ver. Robert dus ook, zo blijkt uit bovenstaande. Via een organisatie die Robert opving toen hij de kliniek uitkwam, kwam Robert als vrijwilliger bij hotspot hutspot terecht. Een Noord Hollandse jongen die eindelijk weer aan pure gezonde producten kon gaan ruiken.

The only way is up, is je richting als je vanuit het dal komt.

Bij hotspot hutspot kreeg zijn rode kuif weer glans en kwam er uiteindelijk een hipsterbaard bij. Begonnen als vrijwilliger met een theedoek, een snijplank en een mes, merkte iedereen wel, dat Robert meer betrokkenheid in zich had, dan alleen het uitvoeren van instructies als hulpkok. Leidinggeven was een hele tijd nog spannend, maar voorzichtig pakte hij af en toe een dienst op als chef in de keuken. Weer een paar tredes hoger op zijn eigen welzijnsladder.

Voor nieuwe vrijwilligers was hij snel een van de hotspot-gezichten met hutspot-dna. Vanuit een safe-house ging hij op een een gegeven moment op zichzelf wonen, had hij een dusdanig niveau bereikt dat de uitkeringsverstrekker het knakenkraantje dicht ging draaien en moest hij aan de slag, betaald aan de slag.

En dat is hij nu. Kijk hem shinen in een stoer hipster-restaurant waar hotspot hutspot goede banden mee heeft: Jack Bean. In korte tijd werd hij daar one-of-the-crew in dit fijne veganistische restaurant op de Weena. Van harte aanbevolen en kijk dan ook eens schuin de keuken in voor die andere hotspot-toppers die hier naartoe zijn doorgestroomd. HH trots dat ons concept werkt, Robert verschijnt steeds op/in (social) media als succesverhaal met een brede grijns en veel uitingen van geluk. Dit verhaal is nog niet af, want we hopen nu dat ‘up’ nog niet helemaal bereikt is en Robert nog veel meer mooie momenten tegemoet gaat in zijn carrière. En als hij zo doorgaat zit dat er dik in, dan wordt zijn biografie zo positief dik, dat die gekreukelde bladzijden uiteindelijk ook niet meer zo opvallen. Hotspot Hutspot was alleen maar het station waar Robert kon overstappen in de juist trein en gelukkig hadden we op dat moment het juiste perron schoongeveegd.