“Sorry, sorry”

Adil(22)

Opeens stapt Adil binnen aan het einde van de avond. Hij heeft zijn broer meegenomen, die kan voor hem vertalen. Adil heeft een maand meegewerkt in de keuken van Krootwijk. Opeens was hij weg, maar een telefoontje leerde dat hij nu bij een supermarkt aan het werk was gegaan.

“Sorry, sorry” klinkt het een aantal keer. Hij vindt het niet netjes dat hij niets van zich heeft laten horen toen hij niet meer kwam.

Adil is 1 jaar in Nederland. Gevlucht uit Syrië met 1 broer. Het laat zich raden dat dit geen fijne reis is geweest. Naast het leren van een nieuwe taal, heeft Adil ook nooit leren lezen of schrijven en slechte ogen, maar geen bril.

Adil schudt uitvoerig mijn hand, hij is heel dankbaar dat hij hier mocht helpen. Hij vond het erg leuk en gezellig om met deze mensen mooi eten maken, hij dacht eerst niet dat hem dat zou lukken. Met zijn baantje bij de supermarkt kan hij wat meer verdienen dan onze vrijwilligersvergoeding en hij heeft het daar ook naar zijn zin. Een paar “sorriss” en “dankjewels” verder belooft hij dat hij zeker nog een keer komt eten. We zijn tevreden dat Adil deze vervolgstap heeft gemaakt.

meer van dit soort verhalen van hotspot hutspot vrijwilligers lezen? klik op #kleinrdam

 

“wat was het heerlijk, om weer eens bezig te zijn voor anderen..”

Karen (22)
Een welzijnsinstantie komt langs met een enigszins verlegen, maar vrolijke Karen. Haar Nederlandse ouders met drukke banen hebben haar op verschillende plekken in Europa laten wonen, waardoor ze al veel van de wereld heeft gezien en veel vrienden op verschillende plekken heeft. Ze blijkt op jonge leeftijd al veel vertrouwen te hebben gekregen, dat ze een zelfstandige dame mag/kan zijn. Helaas heeft de vrijheid haar tol gekend en is ze tijdens een reis door zuid-amerika begonnen met het gebruik van een verslavend middel. Terug in Londen, waar ze toen woonde, bleek dit middel een te grote invloed op haar functioneren te hebben, waardoor ze in een afkickkliniek is beland. Haar studie fysiotherapie werd stopgezet en ze is een proces ingegaan van afkicken, waarna ze bij de welzijnsinstantie in Rotterdam is gekomen. Een organisatie die mensen vanuit een kliniek opvangt met als doel om sterker te worden in “weer op eigen benen staan”.
Karen komt als vrijwilliger bij hotspot hutspot, om langzaam weer ritme in dagbesteding op te bouwen. Ze voelt zich snel op haar gemak, maar is doodop na haar eerste dag. Haar verhaal is een eye-opener voor andere vrijwilligers, dit hadden ze nooit achter zo’n jonge meid gezocht. “Ik raak nooit verslaafd.”, zegt iemand. “Ja, dat dacht ik toen ook”, zucht ze.
Keuken is toch niet zo haar ding, blijkt na een paar weken, en na een creatief telefoontje kan ze al snel gaan kijken of het werken met dieren en in de tuin bij @Natuurtalent beter bij haar past.
“Maar,” zegt Karen tevreden bij haar afscheid “wat was het heerlijk, om eindelijk na maanden weer eens bezig te zijn voor anderen, want al die tijd heeft mijn leven alleen maar om mij gedraaid. Dit heeft mij veel voldoening gegeven”.

meer verhalen lezen over wat @hotspot hutspot voor onze vrijwilligers betekent? klik op #kleinrdam

“U wilt mij zeker wegsturen?”

#kleinrdam

Deanisia (21)

Gesloten kwam ze rond de jaarwisseling binnen. Ruzie dreigde soms of ze kookte in haar eigen hoekje met eenvoudige taken, het liefst niet te dicht bij andere mensen en zeker niet met die vervelende kinderen. Als Deanisia haar dag niet had, bleef iedereen nog 50 cm extra uit haar buurt. “Wat wil je worden?” – “Stewardess” -“Nou, zoals je hier nu staat, neem ik wel het volgende vliegtuig.” –“U wilt mij zeker wegsturen?” –“Geen denken aan jongedame, ik wil dat je elke dag bij hotspot hutspot gaat werken alsof je aan het solliciteren bent bij een vliegmaatschappij.”

Ik zou willen dat ik gefilmd had, hoe ze was. In dit half jaar is Deanisia enorm geopend. Tienerjaren die bestonden uit teleurstellingen en aanvallen op haar zelfvertrouwen door schoolwisselingen, vechtpartijtjes en veel straf maken steeds meer plaats voor succeservaringen. Een collega zegt: ”Jij hebt echt veel meer zelfvertrouwen gekregen sinds je bij hotspot hutspot bent.” Ze antwoordt:”Dit is ook voor het eerst dat ik leuke collega’s heb.”

Toen haar stage afliep, omdat ze haar MBO 1-diploma Horeca-Assistent behaalde bij Zadkine, was ze niet weg te krijgen in de zomervakantie. Twee en soms drie dagen per week, kwam ze weer aangewandeld. De eerste drie minuten van de dag heeft ze nog altijd nodig om haar collega’s van die dag in zich op te nemen en haar plaats te bepalen, maar dan heeft ze de rest van de dag een groot aandeel in de gezelligheid in het restaurant. Nieuwe medewerkers en binnengewandelde kinderen worden nieuwsgierig aan de tand gevoeld en onbewust, maar met respect helpt ze op die manier anderen zich ook vlot thuis te voelen.

“Heeft het gesmaakt meneer? Bent u hier voor het eerst?” Deanisia raakt steeds vaker met gasten in het restaurant in gesprek, en bij wedervragen vertelt ze trots hoe ze ooit begon op het praktijkonderwijs en hier haar mbo1-diploma heeft kunnen halen. Als ze geen andere stage kan vinden, wil ze graag nog een jaar blijven, de opleiding tot stewardess kan ze toch pas vanaf niveau 4 volgen.